RSS
 

Notki z tagiem ‘stare aparaty’

Anioły z lamusińskiego nieba

08 gru

        Babcia mi mówiła, że wiatr to nic innego jak trzepot anielskich skrzydeł. Przez ostatnich kilka dni musiało ich fruwać w takim razie bardzo dużo. I mówiła jeszcze, że każdy ma swojego anioła. Że chodzi za mną krok w krok i sprawdza czy nic złego mi się nie dzieje. I że nie mogę go zobaczyć, ale mogę odczuć jego obecność. Strasznie mi wtedy w głowie namąciła. Bo jak można kogoś poczuć, a nie zobaczyć? Czy to duch? Nie, Anioł Stróż. Czy ktoś go widział? Pewnie nikt. Ale pewnie większość z Was doświadczyła kiedyś jego działania. Trochę jak ze Świętym Mikołajem, tylko że z niego akurat się wyrasta. Anioł zostaje z nami na zawsze. I jak na wysłannika niebios przystało jest doskonale dobry, szlachetny i mądry. Można by długo dywagować o aniołach w kulturze, rozprawiać na temat wiary i psychologicznego aspektu ich istnienia, ale nie o to mi akurat chodzi. Mnie zawsze ciekawi, jak anioły widzą inni.

Lamusińskiej anioł własny

Nie ma wdzięczniejszego tematu we wszelkich plastycznych sztukach, niż one. Bo poza tym, co o nich wiemy – że mają skrzydła i postać ludzką – reszta jest już tylko własną fantazją. Ile ludzi tyle aniołów. Nie ma dwóch identycznych (nie licząc tych odlewanych taśmowo od formy). I tu – jak i wszędzie – tendencja jest teraz taka, by nie ludzi do aniołów upodabniać, ale jak najbardziej uczłowieczyć anioła. Ubrać go modnie, uposażyć w gadżety, a nawet dać wyraz temu, że i anioły swe słabości mają – sądząc po okazałych brzuchach – najczęściej kulinarne. Daleko im do Serafinów, Cherubinów i Archaniołów z obrazów El Greca, Santiego czy Tycjana. Mój Anioł też jest uczłowieczony, a właściwie ukobiecony. Wisi na ścianie jako wypadkowa subiektywnej wizji, inspiracji cudzym talentem i posiadanych możliwości malarskich. O dziwo, nie jest w kapeluszu i nie paraduje z Sinatrą pod rękę ;) Namalowałam go zaraz po tym, jak skończyłam malować ściany, więc był pierwszym domownikiem. Po mnie i muchach oczywiście. Patrzę na niego codziennie przed snem i po przebudzeniu. Teraz też. Tak sobie czasem „siedzimy” na wprost siebie i dumamy. Ja i mój Anioł. Chyba nie oddałabym go za żadne pieniądze. Mimo, a może właśnie dlatego, że nie jest doskonały – od roku funkcjonuje jako „niedokończony”( na co nikt inny oprócz mnie nigdy nie zwrócił uwagi). Przez to może jeszcze bardziej ludzki.

Anioł autorstwa Marty Sokół

  Nie myślałam nigdy, że anioł może być lamusowy. Zabytkowy, owszem, ale takich się na strychu nie upycha ani ze starych i sponiewieranych tam rzeczy nie tworzy. Tak mi się zdawało. Jednak jakiś czas temu, wśród niezliczonej ilości wspaniałych aniołów tworzonych przy pomocy jedynie talentu i rąk własnych, trafiłam na niezwykłe okazy. W „Galerii pod Aniołem”- bo o niej tu właśnie mowa – wśród pięknych starych przedmiotów, mieszkają anioły prawdziwie lamusowe, zrobione ze starych skornikowanych desek, starych blach, drutów i innych różności, wśród których dopatrzyłam się chyba nawet zużytych części maszyn. Najbardziej lamusowe niebo, jakie widziałam! I od razu poczułam, że to mogłoby być moje niebo.

Galeria pod Aniołem

     Bo gdybym miała stworzyć „Anioła z lamusa” to chciałabym, żeby wyglądał jak jeden z nich. Nie zrobiłabym tego lepiej niż ich autorka, Marta Sokół. Czuć w nich prawdziwą pasję i radość tworzenia, a sama galeria jest miejscem niezwykłym, nierzeczywistym, prawdziwie magicznym. Anioły są wszędzie: w progu witają z iście anielską przekorą „ ci co ten próg przekraczają, czego nam życzą niech i sami mają”, przesiadują na schodach, zabytkowych szafkach, parapetach. Jeżdżą starym wiejskim wozem, łapią drzemkę na spróchniałym pieńku i debatują przy starej beczce.Bądż szczęśliwy teraz. Czuj się dobrze teraz. To jedyne,co musisz robić.” pisze autorka na swojej stronie. Ja czuję, że żeby się uszczęśliwić, muszę te cuda zobaczyć na własne oczy. I zwyczajnie, po ludzku, wcale nie po cichutku, ale ze szczerym uśmiechem, troszkę jej tego lamusowego skrawka nieba  zazdroszczę…

 
 

Rzecz o mych starych aparatach…

11 lis

 

    Nie jestem kolekcjonerem. Jestem wyszperywaczo – zbieraczem, albo po prostu lamusiarą:)
Kolekcjonowanie kojarzy mi się z bogactwem, a ja bogata jak na razie nie jestem. Swoje „cudeńka” wynajduję na pchlich targach, w babcinych szopach, ewentualnie allegro. Po minimalnych kosztach, ale z maksymalną radością. A że zawsze miałam miękkie serce i wszystko co biedne, opuszczone, smutne i zaniedbane wzbudzało we mnie wszelkie pokłady współczucia, tak i w tym przypadku, im biedniej wyglądający eksponat, tym większa we mnie chęć by mu pomóc i otoczyć opieką.
   Stare aparaty darzę szczególnymi względami. Piękne przedmioty, precyzyjna konstrukcja i świat zatrzymany jednym pstryknięciem migawki. Wspaniali czarodzieje pozwalający dotknąć tego co już minione, poczuć to co nieuchwytne. Stare fotografie zawsze wzbudzały we mnie duże emocje – wzruszały, rozśmieszały skłaniały do zastanowienia i niejednokrotnie do „pogrzebania” w historii. Stare zdjęcia rodzinne zawsze będą dla mnie niezwykle cenną pamiątką. Dlatego bardzo szanuję ich „sprawców” i jeśli tylko mam okazję, staram się zapewnić im godziwą emeryturę. Przeczytaj resztę notki »

 
Komentarze (4)

Napisane w kategorii ze strychu

 

Złote czasy radia…

29 paź

Miłościwie panujący Menuet Diora.

      Codziennie jakaś perełka. To byłby plan doskonały. Niestety chyba niemożliwy do zrealizowania. Na początek sukcesem będzie, jeśli to czego rozpoczęcie stało się faktem jawiącym się jako perlyzlamusa.blog.pl, pociągnę ciut dalej. Nie jestem systematyczna, mam mało czasu i często opada ze mnie nawet największy zapał. Teraz też nie wiem co pisać, nie mam jasnego tematu, więc gram na zwłokę, w nadziei, że w trakcie trafi mnie TA myśl.

   Rok temu spełniło się moje wielkie marzenie. Zamieszkałam we własnym mieszkaniu. Co prawda, mieszkanie przez długie lata będzie jeszcze bardziej BANKU niż moje, ale sama możliwość mówienia że „jestem u siebie” (co potwierdzają dane właściciela widniejące na wszelkich pismach urzędowych) jest bezcenne. Tym którzy przez lata tułali się „za pracą” po różnych miastach i gnieździli w wynajmowanych „lokalach” nie muszę tłumaczyć o co chodzi. No dobrze. Jest mieszkanie, malutkie, ale JEST. Więc teraz trzeba je urządzić. Małym kosztem i lamusowo. Już na samym wstępie okazało się że jedno może skutecznie wykluczać drugie. Stare zabytkowe meble szybko musiałam wybić sobie z głowy. Więc jak zrobić, żeby było lamusowo? Wtedy przypomniałam sobie o starych radiach, cudem uratowanych z deszczu i wywózki nie wiadomo gdzie…Tak…Tak… Radia (dwa) były w moim rodzinnym domu od zawsze. Najbardziej pamiętam je z czasów gdy stały w piwnicy pod schodami, żeby nikomu nie przeszkadzać. Wydawały mi się ogromne i nie z tego świata, no i dość obciachowe w porównaniu do sprzętów RTV królujących w latach 80-tych. Radia z piwnicy wywędrowały do przydomowej szopy i stały tam aż do tego tragicznego momentu. Dodam, że w tym czasie gdzieś głęboko we mnie powoli rozwijał się już zarodek lamusiarstwa. Było zimno, wietrznie, a deszcze niespokojne potargały pewnie niejeden sad. Ze spuszczoną głową, powoli wracałam do domu po ciężkim tygodniu (albo i dwóch) studiowania, gdy nagle przed bramą oczom mym ukazały się dwa stare radia i jeden telewizor, stojące w deszczu i chłodzie i czekające, aż ktoś je stąd zabierze. Chyba się wtedy wściekłam. Nakrzyczałam na mamę, że przecież ja sobie to kiedyś zabiorę, że takie to piękne jest i jak tak w ogóle można, po czym zatargałam je z powrotem do rzeczonej szopy. I stało się. Jestem u siebie, radia stoją w szopie, w mieszkaniu jakby mało stylowo, więc chyba najwyższa pora obietnice i groźby obrócić w czyn. Tak oto radio marki DIORA MENUET ( to większe i bardziej obciachowe) stoi na nielamusiarskiej komodzie i zadaje szyku. KRÓL. Radio własnoręcznie odnowiłam, dokupiłam brakującą gałkę, niestety po tym co przeszło, jego wnętrza nie dało się uratować.

 
Komentarze (10)

Napisane w kategorii ze strychu